15.7.12

Fanfara Transilvania

Σήμερα μετά από πολύ πολύ καιρό, ένιωσα τη συγκίνηση και τη χαρά που βιώνεις όταν ακούς καλή μουσική, ζωντανή καλή μουσική.
Αμέριμνη, έπινα την μπύρα μου στη Bubamara και από το πουθενά έσκασαν μύτη 7-8 νοματαίοι με χάλκινα μουσικά όργανα παραμάσχαλα: ένα τρομπόνι,  αλτικόρνο, φλικόρνο, τρομπέτα, κορνέτα, ένα σαξόφωνο σοπράνο και ένα κρουστό ταμπούρο.
Σούφρωσα τα χείλη αποδοκιμαστικά και με σνομπισμό. Τα Βαλκανικά χάλκινα σχεδόν ΠΑΝΤΑ, με κουράζουν αφόρητα...
Επιπλέον, η ομάδα των μουσικών αποτελούνταν από κάτι τύπους με πολύ κοντό μαλλί, κολλητά μπλουζάκια που αναδείκνυαν τις πληθωρικές κοιλιές τους... Παρακμή, μου φάνηκε...
Ήμουν έτοιμη να πληρώσω το λογαριασμό και να φύγω, όταν άρχισαν να παίζουν... Ακούγοντας τον ήχο των χάλκινων, μου έπεσε το σαγόνι...
Σε λίγο άρχισα να χαμογελώ παρατηρώντας τους και απολαμβάνοντας τον ήχο τους. Είχα ανάμικτα συναισθήματα. Αυτοί οι τύποι ήταν μουσικάρες και έπαιζαν στους δρόμους της πόλης για ένα κομμάτι ψωμί... προφανώς.
Σε λίγο, παρατήρησα πώς -οι κάπως χονδροκομμένοι αυτοί άνδρες- έπιαναν με τις παλάμες τους τα χάλκινα και πώς ακουμπούσαν με τα δάκτυλα τις βαλβίδες τους. Με τέτοια αρμονία, τρυφερότητα και ομορφιά...
Μου χάρισαν μια μαγική βραδιά. Ο ήχος στο video τους αδικεί, αλλά ήταν ότι καλύτερο μπόρεσα να βιντεοσκοπίσω... Είναι Ρουμάνοι.




No comments: