15.11.11

Les Amants de Teruel (Edith Piaf)



Αυτές τις μέρες είχα μια κουβέντα με κάποιους καλλιτέχνες -και όχι μόνο- σχετικά με το τι είναι νεύρωση και τι ταλέντο. Έχουμε συνηθίσει να παρομοιάζουμε τη νεύρωση με το ταλέντο, το ναρκισσισμό και τον ψευτο-εντυπωσιασμό/υπερβολή με τη μεγαλοφυΐα.
Άλλο το ένα και άλλο τ' άλλο.
Πριν λίγα λεπτά βρέθηκε τυχαία μπροστά μου η εκτέλεση της Όμορφης Πόλης από την Edith Piaf, μια εκτέλεση που στήθηκε για το soundtrack της ταινίας Les amants du Teruel.
Η ερμηνεία της θα έλεγε κανείς είναι εκτός πλαισίου, δίνει ένα εντελώς προσωπικό στυλ στο τραγούδι της και προς στιγμή νομίζεις ότι είναι εκτός ατμόσφαιρας. Κι όμως ανατριχιάζεις... Γιατί; Η απάντηση είναι νομίζω απλή, γιατί είναι μια ερμηνεία χωρίς φτιασίδια, υπερβολές και νευρώσεις γι' αυτό και χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά...
Καλό είναι να κάνεις την... παθολογία σου τέχνη και όχι την τέχνη πρόσχημα για την παθολογία σου...

2 comments:

Mary Ka said...

Λες και η φωνή της Πιαφ διατρέχει τη μουσική και της δίνει άλλη διάσταση από αυτήν στην οποία έχουμε συνηθίσει το τραγούδι. Εχεις δίκιο, απ' αυτήν την άποψη είναι χωρίς φτιασίδια και η φωνή της Πιαφ δίνει μια λυρικότητα ανατριχιαστική, αναμετράται με τη μουσική.

Anonymous said...

Καλό είναι να κάνεις την... παθολογία σου τέχνη και όχι την τέχνη πρόσχημα για την παθολογία σου...
ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΑ.Ετσι θα ειχαμε απαλλαγει απο πολλα σκουπιδια που μερικα απο αυτα βρωμιζουν τις ψυχες μας.o