12.11.11

ΟΜΜΘ: Σαμψών και Δαλιδά (απόηχος)

Βρέθηκα στο Μέγαρο στην 4η παράσταση του Σαμψών και Δαλιδά, με τη πρώτη διανομή. Ήταν μια περίεργη βραδιά για διάφορους λόγους που θα περιγράψω πιο κάτω.

Το Μέγαρο φροντίζει πάντα με προσοχή τις παραγωγές που ανεβάζει. Το ίδιο έγινε και τώρα, το αποτέλεσμα συνήθως είναι καλό. Αυτή τη φορά κυμάνθηκε-για μένα- από τη μετριότητα στη συμπάθεια, σε όλα τα επίπεδα με τη σκηνοθεσία να ξεχωρίζει σε κάποια σημεία, ειδικά στην 3η πράξη. Την παράσταση νομίζω πως έκλεψε η... ζωντανή βροχή στο φινάλε της 2ης πράξης. Εντυπωσιακό εφφέ που με ξύπνησε από το λήθαργο της βαρεμάρας...

Ο τενόρος German Villar έχει μια υπέροχη φωνή και τραγουδάει  όμορφα, μακριά από φανφάρες, υπερβολές και ναρκισσισμούς (που με ενόχλησαν σε άλλο  καλλιτέχνη με όμορφη σίγουρα φωνή). Είχε μερικές αδύναμες στιγμές αλλά το θεωρώ φυσιολογικό. Η απογοήτευση ήρθε για μένα από την Hadar Halevy. Την έχω ακούσει και μου έχει αφήσει άριστες εντυπώσεις, όμως ως Δαλιδά  δεν ήταν καλή, ίσως ο ρόλος δεν της ταιριάζει, ήταν ειλικρινής και συμπαθής αλλά και  χαμηλή πολλές φορές κυρίως στη μεσαία περιοχή. Θέλω να δώσω συγχαρητήρια στα παιδιά της Χορωδίας, δουλέψανε πολύ.

Λυπάμαι πραγματικά που δε μπορώ να γράψω ενθουσιώδη σχόλια για την παραγωγή. Για μια προσπάθεια που έγινε εν μέσω κρίσης, σε τόσο δύσκολους καιρούς. Φαίνομαι αχάριστη και αγνώμων, αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής, πρόκειται απλά για μια συμπαθητική παραγωγή.

Είχα δε να αντιμετωπίσω και κάποιες εξωτερικές συνθήκες ιδιάζουσες, που μου έκαναν τη ζωή δυσκολότερη. Στο μπροστινό κάθισμα κάθονταν δυο κοπελιές που επέμεναν να κινηματογραφήσουν όλο το έργο με 2 κινητά των 10 ευρώ και μάλιστα μια εκ των δυο αποφάσισε να απαντήσει και σε μια κλίση που είχε, ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ. Στο ακριβώς πίσω κάθισμα μια παρέα 4 ηλικιωμένων δοκίμασε επίμονα τις αντοχές και την υπομονή όλων μας. Δυο από αυτούς, ζευγάρι, μιλούσαν ακατάπαυστα στα διαλείμματα και δυνατά για να τους ακούμε και να τους θαυμάζουμε όλοι, λέγοντας απίστευτες σαχλαμάρες που αφορούσαν στο έργο αλλά και στη... ζωή! Αποφάσιζαν δε να σταματήσουν το παραλήρημα μόνο όταν αγανακτισμένοι εμείς, τους παρατηρούσαμε με 'σσσ...' και όποιον άλλο ευγενικό τρόπο διαθέταμε, όταν ξεκινούσαν οι πράξεις. Αλήθεια σας λέω, δεν πίστευα ποτέ πως έναν  άνθρωπος πάνω από τα 60, θα εννοεί να συμπεριφέρεται σαν βλαμμένος έφηβος.

Στο 2ο διάλειμμα σε κάποια στιγμή απόγνωσης αναφώνησα, "Ωχ, Θέε μου!" Όλη η πρώτη σειρά με κοίταξε με συμπάθεια, απαντώντας μου: "Κουράγιο!" Και μέσα σε όλο αυτό, να προσπαθώ να συγκρατήσω τον βήχα που μου είχε προκαλέσει το απίστευτα ξηρό κλίμα της αίθουσας.

Χθες ανακάλυψα ότι έχω αποκτήσει απίστευτα αποθέματα υπομονής. Ο Σαμψών ήταν μια πολύ μεγάλη δοκιμασία για μένα...

Κλείνω με μια απορία για σκέψη: γιατί επιλέχτηκε αυτό το έργο με ένα τέτοιο θέμα για τους Θεσσαλονικείς; Δεν είναι άλλωστε ούτε καν μέσα στις 50 δημοφιλείς όπερες, ούτε περιέχει κάτι ιδιαίτερο που να το κάνει προσφιλές σε εμάς...


2 comments:

Anonymous said...

Επειδη ειμαι καινουργιος στον κοσμο της κλασικης μουσικης εχω μια απορια.Τι ελευθεριες εχει ο διευθυντης ορχηστρας οταν εκτελει μια συμφωνια?/
Αφου η παρτιτουρα ειναι η ιδια για ολους γιατι διαφερουν οι διαφορες εκτελεσεις της ιδιας συμφωνιας απο την ιδια ορχηστρα αλλα με διαφορετικους διευθυντες?/

Gloriana said...

Υποθέτω...

Είναι ακριβώς το ίδιο με τις εκτελέσεις ενός τραγουδιού.
Το ακούς με κάποιον καλλιτέχνη και σου φαίνεται αδιάφορο και με κάποιον άλλο κλαις...

Το θέμα είναι την ψυχή που έχεις και βάζεις σε κάτι.

Τα ηχοχρώματα που θα διαβάσεις στην παρτιτούρα και ΠΩΣ θα τα αποδόσεις στην εκτέλεση.