27.8.09

Νέο Δ.Σ. για την ΟΠΕΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Σύμφωνα με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού κ. Αντώνη Σαμαρά, διορίστηκε νέα Εφορεία της Όπερας Θεσσαλονίκης, ως εξής:


. Πηνελόπη Σερδάρη, Cultural Manager, ως Πρόεδρος

. Χρήστος Γρηγοριάδης, Πολιτικός Μηχανικός, ως Αντιπρόεδρος

. Ουρανία Ξυνού Ρίζου, Συμβολαιογράφος, ως Μέλος

. Αλεξάνδρα Ματθαιουδάκη, Υψίφωνος, ως Μέλος

. Αλεξάνδρα Χαρατσάρη, Μουσικός, ως Μέλος


Η θητεία της Εφορείας της Όπερας Θεσσαλονίκης είναι τετραετής.



Το μόνο που έχω να σχολιάσω επί τούτου και από καιρό ήθελα να το κάνω και τώρα μου δίνεται η ευκαιρία, είναι το εξής: στον εορτασμό των 50 ετών της Κ.Ο.Θ. η κα Σερδάρη ως εκπρόσωπος της υψιφώνου Αλεξίας Βουλγαρίδου σε συνεργασία με το classicalmusic.gr ζήτησε αν είναι εύκολο να δημοσιευτεί μια συνέντευξη της δεύτερης. Ο ιδιοκτήτης του διαδικτυακού περιοδικού ζήτησε τη βοήθειά μου μιας και συνεργαζόμαστε και πράγματι έγινε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε.

Ακούστε τώρα το καλύτερο. Η κα Σερδάρη αφού είχε πει στον υπεύθυνο του classicalmusic gr ότι θα τον ευχαριστούσε αποστέλλοντας του μια πρόσκληση, όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά αρνήθηκε έστω και να μας διευκολύνει ώστε να βρούμε κάποιο εισιτήριο για την εκδήλωση.

Το θέμα δεν είναι τα λεφτά, ευτελές το ποσό για το εισιτήριο, έχω πληρώσει πολύ περισσότερα χρήματα για εκδηλώσεις που επιθυμώ να δω και στη συντριπτική πλειοψηφία πάντοτε πληρώνω εισιτήριο για να δω μια εκδήλωση- οι περιπτώσεις που έχω προμηθευτεί πρόσκληση μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού-το θέμα είναι η αξιοπιστία που έχει κάποιος, η μπέσα όπως λέμε στην καθομιλουμένη και ο τρόπος που χρησιμοποιεί κάποιους ανθρώπους για να εξυπηρετηθεί και δείχνει πόσο τους σέβεται…


Καλή επιτυχία στο νέο Δ.Σ.


24 comments:

nicon said...

Μάλιστα. Πονεμένη ιστορία αυτή η Όπερα Θεσσαλονίκης μού φαίνεται...

Neco73 said...

Αφήνω ασχολίαστο το σχόλιο, αλλά δεν μπορώ δεν δύναμαι να μην σχολιάσω την φαιδρότητα του τίτλου της προέδρου, άνευ επηρεασμου της συνέχεια της ανάρτησης, μου φάνηκε κάπως.

Cultural Manager? Δεν ξέρω αν όντως υπάρχει τέτοια διεθνή ορολογία, μα κα να υπάρχει είναι εντελώς γελοία. Manager καλλιτεχνών να το καταλάβω. Cultural Manager, δεν είναι όλιγον γελοίο ή μήπως είναι δόλος δικός σου Gloriana?

Για τους Cultural Manager έχω και ποιηματάκι έτοιμο:

"Πλάθω κουλτουράκια,
με τα δυο χεράκια..."

Και αν υπάρχει λογοκρισία ή ήθους, χαλάλι!

Gloriana said...

Nicon, δεν ξέρω τι συμβαίνει, ακούω πολλά, δεν με αφορούν, υπάρχουν χιλιάδες πονεμένες ιστορίες παντού και σε όλα, αλλά υπάρχουν και κάποια όρια επίσης, ανοχής...

Papageno said...

Gloriana μπραβο καλα κάνεις και τα χωνεις... απλα έτσι τα εχωνα και εγω και βρεθηκα στην απ'εξω... ευτυχως που καποιοι με πιστευουν και κανω παραγωγες μονος μου....

Gloriana said...

Pap, an einai na fylame katourimenes podies gia na eimaste sto xoro na to x****.
Protimo na eimai theatis alla na koitao ton allo sta matia, oxi na ta xamilono...

nicon said...

Θα συμφωνήσω και με τους δυο σας. Μακάρι όλοι οι συνάδελφοι να λειτουργούσαν όπως εσείς. Θα είχαμε πετύχει πολλά περισσότερα σ´ αυτή τη χώρα... Αλλά τώρα θα μου πείτε: τι ψάχνεις...

Gloriana said...

Nicon νομίζω πως υπάρχει η χρυσή τομή. Γνωρίζω ανθρώπους που και ήθος έχουν και αναγκάζονται να τους σεβαστούν και είναι και δημιουργικοί.
Το θέμα είναι όπως μου έλεγε μια αγαπημένη γαλλίδα δασκάλα η επιλογή. Το είδος της καριέρας που θέλει να κάνει κανείς...

Papageno said...

Τι να πω αδερφες ψυχες... ετσι ειναι... οπως επισης να ξερεις οτι ολα οσα κανεις ειναι πραγματα που εσυ έχτισες και όχι σου έχτισαν άλλοι... Για το λογο αυτο σας περιμενω στο "The old maid and the thief"... 13 kai 15 oktovriou :-)

Anonymous said...

Brava Gloriana! Etsi einai. Den einai i aspro i mauro.Gnorizo prosopika periptoseis tragoudiston pou kanoun kariera xoris na exoun sikosei pote to telefono. EInai alithia. Ma oi perissoteroi ektos apo foni (an exoun) vazoun kai megalo pososto "dimosion sxeseon" stin suntagi tis poreias tous. Gia mena prota prepei na mporeis na koitaxeis ton eafto sou ston athrefti, alla prepei tautoxrona na askeis kai to epaggelma ston fusiko tou xoro, prospathontas apo mesa na ton velteioneis.

Anonymous said...

Boris

Anonymous said...

Ase na krinume apo to ergo pou tha kanei ki oxi
apo to an edose proskliseis se kapoius pou eprepe
na dosei...
O giannisis ti einai telika?

Anonymous said...

Oso gia thema ton proskliseon idios se ekdiloseis tu dimou px dimitria...
Aisthanomai polles fores gelios pu plirono eisitirio eno polloi asxetoi dipla mu exun prosklisi

Gloriana said...

O Gianisis einai kalitexnikos dieythintis nomizo.
Koita, de me endiaferei kan na krino to ergo poy tha kanei. Alloi einai ypeythinoi gi'ayto.
Apla katethesa mia prosopiki empeiria poy theoro oti ofeila na to kano.

Anonymous said...

Το λυρικό θέατρο είναι ένας χὠρος μέ εντελώς ιδιαίτερες απαιτήσεις καἰ γι'αυτὀ, λιγότερο απὀ οποιονδήποτε άλλο χώρο στον τομέα της μουσικής μπορεί νά επιβιώση παράγοντας έργο όταν επικρατεί δυϊσμὀς στή διοίκηση. Εξηγούμαι.

Τίς τελευταίες δεκαετίες έχει επικρατήσει ο διαχωρισμός μεταξύ καλλιτεχνικής καί διοικητικής διεύθυνσης όπου η τελευταία ασκείται συνήθως από ένα διοικητικό συμβούλιο μέ αυξημένες αρμοδιότητες. Τό αποτέλεσμα συνήθως είναι σύγκρουση τοῦ διοικητικού συμβουλίου μέ τόν καλλιτεχνικό διευθυντή πού καταλήγει τις περισσότερες φορές στην αποχώρηση του τελευταίου προτού προλάβει νά παρουσιάσει ένα οπωσδήποτε ολοκληρωμένο έργο, μιά καί το Διοικητικό Συμβούλιο παραμένει συνήθως στό απυρόβλητο. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση Λαζαρίδη στην ΕΛΣ.

Προσωπικά πιστεύω ότι ένα λυρικό θέατρο λειτουργεί καλλίτερα όταν διοικητικές καί καλλιτεχνικές αρμοδιότητες συγκεντρώνονται στα χέρια ενός καί του αυτοῦ προσώπου. Όταν υπάρχει Sovrintendente, όπως γιά ήταν κατά τό παρελθόν ο Ghiringhelli στή Σκάλα του Μιλάνου ή ο Bing στην Metropolitan της Νέας Υόρκης. Ή αν θέλετε νά έλθουμε στἀ ελληνικά πράγματα όπως ήταν η ΕΛΣ όταν διοικητικές καί καλλιτεχνικές αρμοδιότητες ασκούσαν ταυτόχρονα προσωπικότητες όπως ο Μπαστιάς, ο Παλλάντιος, ο Χωραφᾶς κλπ.

Πολύ φοβούμαι ότι μέ τό ισχύον σήμερα καθεστώς στά ελληνικά λυρικά θέατρα απλά θα παριστάμεθα θεατές μιάς συνεχούς παρέλασης καλιτεχνικών διευθυντών.
Ramfis 44

Gloriana said...

Πιστεύεις ότι στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που να αγαπούν την τέχνη, να γνωρίζουν περισσότερα από τα βασικά ώστε να σταθούν ως καλλιτεχνικοί διευθυντές και ταυτόχρονα να έχουν διοικητικές αρετές και γνώσεις και σπουδές?
Δε διαφωνώ μαζί σου. Το πρόβλημα το βλέπω στο εγχώριο 'υλικό'.
Δυστυχώς η κουλτούρα μας-του μπουζουκιού-δε μας βοηθά ιδιαίτερα και δεν έχουμε επιλογές...

Anonymous said...

Αγαπητή Gloriana, ασφαλῶς υπάρχουν ακόμα στήν Ελλάδα άνθρωποι πού να συνδυάζουν τα προσόντα του manager με εκείνα της σωστής και σε βάθος γνώσης του αντικειμένου. Και οπωσδήποτε τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να αναζητηθούν και σε διεθνές επίπεδο. Οι Έλληνες, γνωρίζοντες καλλίτερα τα εν Ελλάδι κρατούντα συνήθως αποφεύγουν ευσχήμως τις κακοτοπιές.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα πρόσωπα αλλά στην ισχύουσα σήμερα δομή της λειτουργίας των ελληνικών λυρικών θεάτρων (ΕΛΣ καί Θεσσαλονίκης)που ενέχει από τη φύση της τον κίνδυνο μιας αντιπαράθεσης μεταξύ Διοικητικού Συμβουλίου καί Καλλιτεχνικού Διευθυντού. Αν λοιπόν θέλουμε να λειτουργήσουν σωστά τα θέατρα θα πρέπεο πρώτα να επιδιώξουμε την τροποποίηση της νομοθεσίας που τα διέπει με την επαναφορά της θέσης του Γενικού Διευθυντού (διοικητικού-καλλιτεχνικού).
Ramfis44

Gloriana said...

ΑΜΗΝ...

Anonymous said...

AMHN!
Boris

Stefanos Nasos said...

Ενδιαφέρουσα η ανάλυση του Ramfis44. Ας μου επιτραπεί η διαφωνία επί της προτίμησης του μοντέλου ενός Γενικού Διευθυντή έναντι διπλής διοίκησης. Υπάρχουν πολλοί λόγοι -όπως επίσης φαντάζομαι ότι το ίδιο ισχύει με τον αντίθετο. Τα παραδείγματα του σχολιαστή είναι παλαιά: σε εποχές που αφενός τα μεγέθη και αφετέρου τα ήθη ήταν πολύ διαφορετικά. Περαιτέρω, ο συναγωνισμός ήταν πολύ μικρότερος και η υποστήριξη από κρατικούς/δημοτικούς πόρους ευκολότερη.

Ελάχιστοι οργανισμοί πλέον, αφήνουν τη μοίρα τους σε μουσικούς. (πρόκειται πράγματι για τη μοίρα τους, διότι σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας οι πρώτοι οργανισμοί που υποφέρουν είναι οι καλλιτεχνικοί). Οι περισσότεροι έχουν επαγγελματίες μάνατζερ και λοιπό διοικητικό προσωπικό - Managing Director, Intendant, κλπ. Το πρόβλημα σε αυτό το μοντέλο προκύπτει είτε όταν οι θέσεις είναι πολιτικές (όρα Ελλάδα) είτε όταν τα πρόσωπα που τίς καλύπτουν είναι εκεί λόγω προσωπικών φιλοδοξιών -άσχετων με τέχνη. Επειδή κάποιοι -κάπου αλλού- τα έχουν προβλέψει αυτά, για αυτό υπάρχει το ΔΣ (board of directors, ή board of trustees): Συνήθως αφιλοκερδώς εργαζόμενο φροντίζει ώστε οι προσωπικές φιλοδοξίες ενός εκάστου των διευθυντών του οργανισμού (διοικητικού και καλλιτεχνικού) να μην βλάπτουν το έργο αυτού. Η Λυρική βεβαίως έχει διαστρεβλώσει και αυτό το μοντέλο...

Ψιλά γράμματα θα μου πείτε... το πρόβλημα όμως -ας μου επιτρέψετε- είναι οι νοοτροπίες, όχι το μοντέλο. Και εν πάσει περιπτώσει, δεν μπορούμε -τα τελευταία 20 περίπου χρόνια- να βρούμε καλλιτεχνικό ή διοικητικό διευθυντή που να ικανοποιεί μεγάλο μέρος των ενδιαφερομένων πλευρών, και να θεωρείται τέλος πάντων κατάλληλος από όλους. Θα μπορέσουμε να βρούμε κατάλληλο για γενικό διευθυντή;

(όπως και η κοινωνία έτσι και οι καλλιτεχνικοί της οργανισμοί...)

Gloriana said...

Νάσο νομίζω πως με κάλυψες απολύτως.
Ένα ερωτηματικό μόνο στο κατά πόσο αφιλοκερδώς λειτουργούν τα Δ.Σ. Αν ναι, μπράβο τους.

Stefanos Nasos said...

Διεθνώς λειτουργούν αφιλοκερδώς... κατά κάποιο τρόπο είναι η δικλείδα ασφαλείας του οργανισμού: φροντίζει το ΔΣ ώστε όλα να είναι νόμιμα και σύμφωνα με τους σκοπούς (όραμα/vision, αποστολή/mission) του οργανισμού.

Κατά πόσο το ΔΣ της Λυρικής λειτουργεί ομοίως, δεν το γνωρίζω...

Gloriana said...

Στέφανε, θα μου επιτρέψεις να έχω τις επιφυλάξεις μου για την αφιλοκερδή λειτουργία των Δ.Σ. εδώ.
Μακάρι πάντως να είναι έτσι,KAI NA KANΩ ΛΑΘΟΣ.
Αρκετά χρήματα σ' αυτό τον τόπο χαρίζονται σε 'golden boys (και girls)...

Σ' ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή στην κουβέντα, με τιμάς με την παρουσία σου.

Stefanos Nasos said...

ευχαριστώ για τα καλά λόγια. Χαρά μου, αφού και η κουβέντα εξελίχθηκε σε θέμα που με ενδιαφέρει...

(η ΕΛΣ το έχει διαλύσει το διπλό μοντέλο, αφού το ΔΣ διοικεί και δεν επιβλέπει...)

Anonymous said...

Το ζήτημα δεν είναι αν τα ΔΣ λειτουργούν ή όχι αφιλοκερδώς, αλλά αν ασκούν εξουσία ανεξέλεγκτα. Καί εδώ ο Στέφανος με δυο λόγια έθεσε το πρόβλημα στη σωστή του διάσταση.

Όταν δώσεις στον Έλληνα μια θέση από την οποία μπορεί ν' ασκήσει εξουσία αυτός θα την ασκήσει συνήθως οποιοδήποτε κι' αν είναι το κόστος. Το ίδιο συμβαίνει με τα εκάστοτε ΔΣ όταν ισχύει το διπλό μοντέλο. Και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, με κίνδυνο να θεωρηθώ ότι παρελθοντολογώ θα σας θυμίσω μια ιστορία που σνέβη πριν απο 50 περίπου χρόνια.

Είχαν εγκαινιαστεί τα Ολύμπια (1958) από μιαν ακέφαλη ουσιαστικά ΕΛΣ, όπου το ΔΣ έλυνε και έδενε. Οι τότε αρμοδιοι θεώρησαν καλό να διορίσουν επικεφαλής του θεάτρου έναν Έλληνα του εξωτερικού, τον σκηνοθέτη της Metropolitan Ντίνο Γιαννόπουλο, ο οποιος απεδέχθη την πρόταση και τον διορισμό. Δεν πρόλαβε όμως να έλθει στην Ελλάδα και δέχτηκε από τον τύπο μια σφοδρή επίθεση ενορχηστρωμένη από την τότε Αντιπρόεδρο του ΔΣ που διοικούσε μέχρι τότε ουσιαστικά το θέατρο. Αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθή ο Γιαννόπουλος χωρίς να έλθει στην Ελλάδα και να αναγκασθούν οι αρμόδιοι να καταφύγουν στον Κωστή Μπαστιά πού διοίκησε την ΕΣΛ με σιδηρά πυγμή ως Γενικός Διεθυντής επιτυχώς επί μία πενταετία.
Ramfis44.