23.9.08

OT: Το Άγχος και πώς ΔΕΝ αποβάλλεται


Ακούω συνεχώς από όλους, δεξιά και αριστερά, πως δεν πρέπει να έχουμε άγχος, και ότι θα πρέπει να το αποβάλλουμε και να βλέπουμε τη ζωή πιο χαλαρά.


Ωραίες οι θεωρίες και οι αμπελοφιλοσοφίες, αλλά στην κοινωνία και την καθημερινότητα του σήμερα είναι αλλού παπά ευαγγέλιο για να γίνουν πράξη.

Πώς γίνεται να ζεις χωρίς στρες σε μια κοινωνία όπου το πρωί ξυπνάς με το άγχος του ξυπνητηριού, το άγχος να μην είναι μποτιλιαρισμένος ο δρόμος για να φτάσεις εγκαίρως στη δουλειά, το άγχος να είσαι αλάνθαστος στη δουλειά σου για να μην τα ακούσεις από τον εργοδότη σου και πάει λέγοντας.


Πώς γίνεται ενώ ξυπνάς μες την ηρεμία και την ευτυχία, να μπορέσεις να τη διατηρήσεις όταν στα καλά καθούμενα κάποιος σου κορνάρει και θέλει να σε προσπεράσει σε ένα δρόμο γεμάτο αυτοκίνητα; Όταν το αφεντικό σου συνεχώς σε επιπλήττει για λάθη δικά του; Όταν ενώ προσπαθείς να ξεκουραστείς το μεσημέρι σε ξυπνάει μια τηλεφωνήτρια για να σου προτείνει να αγοράσεις πιστωτικές κάρτες: Όταν ενώ διασκεδάζεις σε ένα απάνεμο μπαράκι σου τηλεφωνούν για να σου πουν ότι ο αδερφός σου μόλις τράκαρε και είναι στην εντατική;


Στην αυγή του 21ου αιώνα έχουμε καταφέρει να χτίσουμε τη ζωή μας μέσα στη μιζέρια, το στρες, τις εικονικές ανάγκες και έχουμε χάσει την ουσία. Καταφέραμε να ξεφύγουμε από την πάλη της επιβίωσης, αλλά δεν καταφέραμε να ζούμε όπως ονειρευόμασταν. Πασχίζουμε να ζήσουμε, αλλά έτσι όπως έχουμε φτιάξει το σύστημα είναι αδύνατο να το πετύχουμε.


Οι επιστήμονες και οι κληρικοί, επιμένουν να ζούμε χωρίς άγχος. Μόνο που κανείς εκ των δυο δεν μας έχει διδάξει πρακτικά ΠΩΣ γίνεται αυτό. Γιατί στα λόγια όλα είναι εύκολα και στις θεωρίες. Όσοι καταφέρουν να ζουν χωρίς άγχος είναι αυτοί που ή έχουν αγγίξει την αγιοσύνη, ή έχουν κατακτήσει τη Φώτιση. Και η συντριπτική πλειοψηφία τους το έχει καταφέρει μακριά από τις πόλεις και τον κόσμο.


Άρα το να επαναλαμβάνουμε τη γνωστή σαχλαμάρα: «δεν πρέπει να αγχώνεσαι» είναι σκέτο χάσιμο χρόνου, είναι μια γραφική έκφραση και καιρός είναι να επικεντρωθούμε σε κάτι άλλο. Να προσπαθήσουμε να μάθουμε να ζούμε, ως ένα βαθμό. Πώς; Αλλάζοντας τις καθημερινές μας ανάγκες, αρχίζοντας να απεξαρτητοποιούμαστε από την ύλη αρχίζοντας να ευχαριστιόμαστε με λιγότερα, αρχίζοντας να ταξιδεύουμε στη φύση, αρχίζοντας να τη γνωρίζουμε πάλι από την αρχή, πολλαπλασιάζοντας τις εκδρομές μας, εκλεπτύνοντας την ψυχαγωγία μας, αποφεύγοντας να προσκολλούμαστε σε νοσηρές και αγχώδεις συνήθειες, αποφεύγοντας να βλέπουμε και να ακούμε τρομολαγνικές εκπομπές και ταινίες καταστροφής, επιδιώκοντας υγιείς συναναστροφές και φίλους και .όχι καιροσκόπους και αριβίστες στις σχέσεις μας και κυρίως καταφέρνοντας να αποβάλλουμε τις ενοχές και την απολογητική νοοτροπία με τις οποίες μας θρέφει το σύστημα.


Δύσκολο και ακατόρθωτο μοιάζει και είναι, αλλά αν πράγματι θέλουμε να αρχίσουμε να ζούμε πρέπει να ξεκινήσουμε κάπως κάνοντας πράξη κάποιες ιδέες-σκέψεις…


9 comments:

Nagini said...

Πραγματικά, το άγχος έχει περάσει καιρός από τότε που το δημιουργούσαμε μόνοι μας στον εαυτό μας. Τώρα πια μας το δημιουργούν οι άλλοι. Το βλέπω κάθε μέρα στο σχολείο, πως οι καθηγητές αγχώνουν τους μαθητές με πρόσθετες ασκήσεις, διάβασμα, τεστ. Χρησιμοποιούν το άλλοθι του μέλλοντος στις εξετάσεις, τα πανεπιστήμια, την εύρεση εργασίας και τη συμβολή μας στην κοινωνία ως πολίτες. Έτσι δε μας αγχώνουν μόνο για τα καθημερινά διαβάσματα, αλλά μας φυτεύουν και άγχος για το μέλλον μας, το οποίο μας περιγράφουν δύσκολο και ισχυρίζονται ότι ο μόνος τρόπος να τα βγάλουμε πέρα είναι με σκληρό διάβασμα και συγκέντρωση. Και το αστείο είναι ότι αυτό το στρες που μας προκαλούν είναι η δουλειά τους. Πληρώνονται γι' αυτό...=\

Gloriana said...

Το έθεσες πολύ ωραία και έχεις 1000 δίκια.
Το θέμα είναι ότι μας έχουν καταστρέψει τόσο καλά, που πλέον έχουμε άγχος χωρίς να ξέρουμε γιατί.

Γνωρίζω πολλούς ανθρώπους που το πρωί ξυπνάνε από το άγχος με ταχυπαλμία και δεν ξέρουν γιατί...

(Γιατί άραγε?)

Στον εαυτό μου διαπιστώνω για παράδειγμα ότι έχω αρχίσει να αγχώνομαι με το παραμικρό και ανάξιου λόγου τις περισσότερες φορές.

Τώρα για εσάς τους μαθητές και το εκπαιδευτικό σύστημα, χω να πω από προσωπική πείρα (τα ζω από μεσα) ότι είναι ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ.
Μην μας ακούτε πολύ εμάς τους μεγάλους, για να μην πω καθόλου. Εϊμαστε ανάξιοι πλέον για συμβουλές και πρεπει να κάτσουμε δίπλα σας να μάθουμε από την αρχή.

Nagini said...

Μέχρι να μας μάθετε θα έχουμε μεγαλώσει κι εμείς, και μάλιστα λανθασμένα. Γι' αυτό δεν πάει μπροστά αυτός ο κόσμος...

Gloriana said...

Να αμφισβητείτε τα πάντα.
Να διαβάζετε πολύ
Να σκαλίζετε πολύ
Να μην βιάζεστε για απαντήσεις
Και επίσης να θεωρείτε τους δασκάλους απλά έναν αναγκαίο κακό:
http://operailove.blogspot.com/2008/03/blog-post.html

Μόνοι σας θα βρείτε την ΑΛΗΘΕΙΑ.

Paris said...

Λες:

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΣΤΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΠΟΥ ΤΟ ΠΡΩΙ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΟΥ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙΟΥ, ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΤΙΛΙΑΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΕΓΚΑΙΡΩΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ.

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΩ ΞΥΠΝΑΣ ΜΕΣ ΤΗΝ ΗΡΕΜΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ, ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΤΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΟΤΑΝ ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΚΟΡΝΑΡΕΙ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΕ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΔΡΟΜΟ ΓΕΜΑΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ; ΌΤΑΝ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΕ ΕΠΙΠΛΗΤΤΕΙ ΓΙΑ ΛΑΘΗ ΔΙΚΑ ΤΟΥ; ΌΤΑΝ ΕΝΩ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΕΙΣ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΕ ΞΥΠΝΑΕΙ ΜΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ: ΌΤΑΝ ΕΝΩ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΑΝΕΜΟ ΜΠΑΡΑΚΙ ΣΟΥ ΤΗΛΕΦΩΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΟΥΝ ΟΤΙ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΣΟΥ ΜΟΛΙΣ ΤΡΑΚΑΡΕ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΤΑΤΙΚΗ;

Η απάντηση είναι ότι έχεις λάθος. Ναι δε μπορείς να ζήσεις χωρίς αγωνία, χωρίς πόνο, χωρίς προσπάθεια και χωρίς κόπο. Δε μπορείς να ζήσεις χωρίς φθορά -σωματική, ψυχική, ηθική. Δε μπορείς να ζήσεις χωρίς θυσίες -υλικές ή πνευματικές. Μπορείς όμως να ζήσεις δίχως φόβο, άγχος, πανικό, νεύρα. Όλα αυτά σχετίζονται με την εκκίνηση κάποιων ψυχολογικών μηχανισμών με σαφή χρησιμότητα. Για παράδειγμα, το άγχος σχετίζεται με την εκκίνηση της εγρήγορσης σε ψυχοκινητικό επίπεδο. Το να έχει κάποιος άγχος αντί εγρήγορσης, ή το να έχει υπερβολική εγρήγορση χωρίς λόγω και παράλληλα να διατηρεί την αίσθηση του άγχους είναι μία παρεξήγηση, μία εκτροπή από τον αρχικό στόχο, ένα καρκίνωμα. Πράγματι το άγχος ως κατάσταση μοιάζει σαν τον καρκίνο, ο οποίος αποτελεί παρεκτροπή της ικανότητας του οργανισμού να αναπτύσσεται και να θεραπεύεται.

Το άγχος το προκαλούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Είναι ο πυροκροτητής μιας διαδικασίας, τον οποίο κρατάμε αφού έχει επιτελέσει τον ρόλο του. Σε επίπεδο αντιμετώπισης, θα έλεγα ότι σωστότερη είναι η έκφραση "δεν αφήνω το άγχος να με κατακυριεύει εύκολα" και όχι η έκφραση του συρμού που είναι "καταπολεμάω το άγχος μου". Πως μπορεί ο άνθρωπος να καταπολεμήσει έναν sine qua non μηχανισμό του??

Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί. Μπορεί όμως να τον περιορίσει. Μπορεί να τον καθηλώσει στα ευτελή του καθήκοντα. Μπορεί να τον αναστείλει μερικώς εν τη γενέσει του. Πως καταπολεμάμε τον φόβο? Δεν τον αφήνουμε να ορθώσει το ανάστημα του μέσα μας. Διότι αν τον αφήσουμε, στη συνέχεια δεν μπορούμε να τον διαχειριστούμε, ή είναι εξαιρετικά δύσκολο να το κάνουμε. Μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με το άγχος. Το άγχος δεν μας το προκαλούν οι άλλοι. Αυτά είναι δικαιολογίες. Το άγχος το προκαλούμε εμείς στους εαυτούς μας, ή αν προτιμάτε, αφήνουμε το άγχος να προκληθεί από εξωτερικά αίτια. Αν κάποιος μου πει "κάνε γρήγορα" κι εγώ αγχωθώ, το άγχος δεν μου το προκάλεσε ο κάποιος! Ο εαυτός μου το προκάλεσε. Αν κάποιος κορνάρει στον δρόμο δεν μου προκαλεί άγχος. Η παρεξήγηση ότι εκείνος που πάτησε τη κόρνα:
α) μας "τη λέει",
β)ίσως έχει δίκιο,
γ) βιάζεται, και πιθανόν θα έπρεπε κι εμείς να βιαζόμαστε, δ) θα πρέπει να κάνουμε κάτι για "όλα αυτά"* περισσότερο από αυτό που έχουμε ήδη επιλέξει να κάνουμε

(*=την επιθετικότητα που ξέσπασε πάνω μας ο άλλος, την βιασύνη που απρόσωπα "υπάρχει" σε έναν δρόμο μποτιλιαρισμένο με φρικαρισμένους οδηγούς που προσπαθούν να φθάσουν κάπου, κλπ.)…

…που ξαφνικά δεχόμαστε -χωρίς κανένα λόγο και καμία λογική αιτιολόγηση ότι είναι δική μας ευθύνη! Κι όμως, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ! Και έχουμε πάντα την επιλογή να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε -κατά την κρίση μας και όχι σύμφωνα με τα κριτήρια που θέτουν άλλοι. Και έχουμε πάντα την επιλογή να κάνουμε ότι θεωρούμε καλύτερο και να μην ασχοληθούμε να καταναλώσουμε ούτε στάλα φαιά ουσία παραπάνω, να μην αγχωθούμε, να μην εκνευριστούμε, να μη νοιαστούμε. Κάναμε το καλύτερο. Αυτό αρκεί.

"Σε ποιον αρκεί?" Θα ρωτήσετε. Μααα...

…σε αυτόν που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για μας, δλδ. στον εαυτό μας! Αν κάτι θεωρούμε ότι το κάναμε όσο καλύτερα γινόταν, και είμαστε ικανοποιημένοι από τους εαυτούς μας, γιατί θα πρέπει να νοιαζόμαστε -ενώ στη πραγματικότητα δεν μπορούμε να φέρουμε καλύτερο αποτέλεσμα- για το τι λένε οι άλλοι????

Με αυτό τον -κάπως αυτάρεσκο, πολύ εγωκεντρικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση και καθόλου αλτρουιστικό τρόπο- τρόπο έχω λύσει τα θέματα άγχους μου εδώ και αρκετά χρόνια.

Και πριν αρχίσω να ακούω διάφορα εξ αμάξης περί του «μη αλτρουιστικού τρόπου», του σταρχιδισμού, της άγνοιας της πραγματικότητας και άλλες ανοησίες, θα απαντήσω ως εξής:

Τι νόημα έχει κάποιος να είναι αλτρουιστής, χωρίς να είναι ισχυρός? Ποιόν μπορεί να βοηθήσει ενόσω ο ίδιος κείτεται σε συντρίμμια?

Η απάντηση δική σας.

---
Darkly Noon [Art of Life]
http://darkly-noon.spaces.live.com

Anonymous said...

xriazomai boi8ia t o agxos m kirieyei kai mou exei dimiourgisei nebrosi stomaxou ti na kanw

Gloriana said...

Na apeuthintheis se enan eidiko.

Anonymous said...

καλησπερα παιδια.ειμαι κι εγω ενας αγχωδης ανθρωπος,σε βαθμο τετοιο που δυστυχως απεκτησα προβλημα με την αρτηριακη μου πιεση ακι ειμαι υπο αγωγη για αοριστο χρονο.Η κυριακη,ειδικα απο το απογευμα και μετα ειναι εφιαλτης για μενα.οχι γιατι μου φταιει η μερα.καθε δευτερα νιωθω λες και παω στα κατεργα.δεν ειμαι ευχαριστημενος απο τη δουλεια μου,διευθυντρια και προισταμενη ειναι αποτομες,προσβλητικες και σε στολιζουν ανετα.προσπαθω να βρω συνεχως τροπους να μην αγχωνομαι,οπως το να σκεφτομαι την οικογενεια μου.εν μερει κατι γινεται,αλλα ειναι φορες που με κυριευει τοσο πολυ το αγχος που ειναι λες και μπλοκαρει οποιαδηποτε μου σκεψη.σκεφτομαο αν συνεχιστει,πραγματικα να απευθυνθω σε ψυχολογο.

Gloriana said...

Prepei na to 'filosofiseis' to olo thema, allios de ginetai, tha prepei na apeythuntheis se eidiko tha se boithisei, i tha prepei na allaxeis doyleia.
H filosofia den einai kati theoritiko kai... nustaleo opos leei enas filos, bazei ta pramata sti thesi toy kai boitha na breis isoropies.
Ayto poy bioneis sti douleia soy to bionoyme sxedon oloi kai stis dikes mas.
Moy pire peripoy 6 xronia na katafero na epibiono sti doyleia moy kai na mporo na pernao pleon sxedon kala ekei. Se ena periballon PARANOIAS.
Kali epityxia soy eyxomai. Paleyetai pantos to prama!