26.2.08

Ο Villazón ανοίγει την καρδιά του σε συνέντευξη στο OpernGlas

OpernGlas: Κύριε Villazón μας έλειψες! Που ήσουν τους τελευταίους μήνες;
Rolando Villazón: Bρισκόμουν στο σπίτι μου και επίσης σε ένα νησί, μαζί με την οικογένεια μου, και επιπλέον είχα παρέα τα βιβλία μου. Μου έλειψε η σκηνή αλλά ήθελα τον οικογενειακό μου περίγυρο για να αναρρώσω ώστε το εσωτερικό μου ηφαίστειο να ανάψει πάλι, ώστε να είμαι έτοιμος 100%.


OpernGlas: Είχες όπως λέμε ένα ‘σβήσιμο του κινητήρα’;
Rolando Villazón: Μπορείς σαφώς να το πεις και έτσι, παρότι δε χρησιμοποιώ ποτέ αυτή τη λέξη. Λέω πάντα ότι δεν καθορίζω όρια σε ότι κάτω. Κάποια στιγμή θέτονται από μόνα τους. Έτσι έγινε και τώρα. Δε μπορούσα να τα βγάλω πέρα με τους ρυθμούς της δουλειάς μου, δεν είχα την ίδια ενέργεια και έφτασα σε ένα σημείο να μη μπορώ να ανταπεξέλθω σωματικά. Η φωνή μου ήταν σοφή: «Ή θα με ακούσεις ή θα σταματήσω να λειτουργώ». Στην αρχή έκανα ένα διάλειμμα 5 εβδομάδων, όπως μου συνέστησαν οι γιατροί, αλλά όταν επανήλθα δεν είχε βελτιωθεί τίποτα. Έτσι αποφάσισα να κάνω ένα διάλειμμα όχι 5 εβδομάδων αλλά 5 μηνών. Ξέρω ότι ήταν μεγάλο ρίσκο να πάρω μια τέτοια απόφαση. Το πιο δύσκολο ήταν να αποδεχτώ ότι ήταν αναγκαίο να κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα. Μετά τα πράματα ήταν πιο εύκολα. Όταν κατέβεις από το βουνό και παρατηρείς τα πράματα από απόσταση μπορείς με νηφαλιότητα να δεις τι έκανες λάθος ώστε να μην το επαναλάβεις στο μέλλον. Παρόμοια γεγονότα συμβαίνουν στον καθένα και αν υπάρχει ένα όφελος για μένα σε κάτι τέτοιο δεν είναι επειδή είμαι διάσημος τραγουδιστής, αλλά άνθρωπος.

OpernGlas: Ο κίνδυνος για σένα ήταν τόσο υψηλός γιατί ότι κάνεις το κάνεις με τρομερό πάθος;
Rolando Villazón Το πάθος θα παραμείνει, σας το υπόσχομαι! Ακόμα και αν το τίμημα θα είναι μια μικρότερη σε διάρκεια καριέρα. Τους τελευταίους μήνες είχα πολύ χρόνο για διάβασμα, ένα από τα μεγάλα μου χόμπι και διάβασα τις «Επιστολές» του Σενέκα. Γράφει σε κάποια: «Μη φοβάσαι τις δύσκολες στιγμές, γιατί μπορεί και να μην έρθουν ποτέ.» Γι’ αυτό και δεν πρέπει να φοβόμαστε αλλά να χαιρόμαστε το παρόν. Τι κερδίζεις έτσι; Χρόνο. Και όταν έρθει η στιγμή της απόγνωσης θα το ζήσεις, θα υποφέρεις. Συμβαίνει στη ζωή. Αλλά δεν πρέπει να σταματάμε να κάνουμε όσα είναι σημαντικό για μας. Προσπαθώ όποτε είμαι στη σκηνή να τραγουδώ σα να έχω την πιο σημαντική παράσταση της ζωής μου. Αυτό δε θα αλλάξει: Θέλω να ‘πεθαίνω’ στη σκηνή. Το μόνο που θα αλλάξει είναι οι ρυθμοί σχετικά με το τι ερμηνεύω. Ο χρόνος μεταξύ των διαφορετικών παραστάσεων/παραγωγών πρέπει να είναι μεγαλύτερος.

OpernGlas: Σε ποια κατεύθυνση επιθυμείς να πορευτείς τώρα; Έχει δοθεί η εντύπωση ότι η φωνή σου έχει γίνει πιο δραματική.
Rolando Villazón: Μια από τις αλλαγές που θα επέλθουν είναι και η απόσταση που πρέπει να πάρω από τα όνειρα μου να τραγουδήσω πιο δραματικούς ρόλους, τουλάχιστον προς το παρόν. Παλιά έλεγα συνεχώς: «Θα τραγουδήσω Οθέλλο, ακόμα και είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνω στην καριέρα μου». Τώρα τραγουδώ Βέρθερο, Ρωμαίο, Ροδόλφο, Αλφρέντο και έτσι πρέπει να είναι. Και σκέφτομαι να προσθέσω και κάποιους ρόλους μπαρόκ. Προτίθεμαι από την άλλη να ακολουθήσω την αντίθετη κατεύθυνση και να αναπτύξω την απαλότητα της φωνής μου. Αν η φωνή φτάσει σε κάποια κατεύθυνση μόνη της, είναι εντάξει, αλλά δεν πρόκειται να την πιέσω εγώ. Είχα προγραμματίσει να τραγουδήσω Καβαραντόσι σε μια μεγάλη παραγωγή της Τόσκα στη Staatsoper Unter den Linden του Βερολίνου. Αλλά αποφάσισα να απέχω από κάτι τέτοιο και το κουβέντιασα με το μαέστρο Barenboim. Συμφώνησε μαζί μου και πρότεινε να τραγουδήσω Lenski στη νέα παραγωγή του Ευγένιου Ονιέγκιν, το φθινόπωρο του 2008, που ταιριάζει ιδανικά στη φωνή μου. Συμφώνησα αμέσως με ενθουσιασμό.

3 comments:

nicon said...

Θέλουμε κι άλλη απόδειξη ότι η βιομηχανία του θεάματος οδηγεί τους τραγουδιστές στα οργανικά τους όρια; Ένας καλός καλλιτέχνης δεν είναι πάντα εύκολο να είναι ΚΑΙ σούπερ ήρωας...

Καλημέρα, Gloriana!

Gloriana said...

Καλημέρα.

Χαίρομαι διαιτέρως γιατί ο καλλιτένχες έχουν αρχίσει να αντιδρούν υγειώς...

Anonymous said...

Απ'οτι φαίνεται η ελλιπης τεχνικη του εχει αρχισει να τον προδιδει αυτα παθαινει κανεις οταν μιμείται τη τεχνικη του Ντομινγο pushing and more pushing.Προσπαθει του να ακουστει σα το Ντομινγκο αλλα ακουγεται σα να τραγουδα βρατραχος.Να΄ναι καλα ο Domingo που το προωθει σα το διαολο