21.10.07

Και όμως η Salome ήταν μια ευχάριστη έκπληξη!

Να μια ευχάριστη έκπληξη - από το πουθενά- η αποψινή τελευταία βραδιά της Σαλώμης στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Σε πείσμα όλων των αρνητικών σχολίων που είχα ακούσει (ακόμα και από κάποιους που δεν πήγαν καν να δουν το έργο) και προς χάριν της αγάπης που έχω για τον Στράους (δε μ' έχει απογοητεύσει ποτέ-sic) βρέθηκα στο Μέγαρο στην τελευταία παράσταση της Σαλώμης.

Μετά την πρώτη τσαντίλα, όταν ανακάλυψα ότι εκτός από τα θεωρεία το χρυσαφί κάγκελο σε εμποδίζει να δεις μέρος της σκηνής και στην πρώτη σειρά του εξώστη, χαλάρωσα και αφέθηκα. Εξάλλου η κούραση μου ήταν απερίγραπτη και ένιωθα ότι δε θα με ενδιέφερε ειλικρινά τι θα ακούσω και θα δω.

Και όμως έγινα θεατής μιας καλής παράστασης που κανείς δεν λέει ότι ήταν τέλεια, ήταν όμως κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής, είχε εξαιρετικές στιγμές, είχε αδυναμίες, αλλά στο σύνολο της μου άφησε μόνο θετικές εντυπώσεις. Για την Συμφωνική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης έχω να πω το ίδιο. Αν αναλογιστεί κανείς το εύρος της δυσκολίας αυτής της παρτιτούρας για μένα προσωπικά το αποτέλεσμα ήταν πολύ πολύ καλό. Ξυνή-Tommasson-Χατζησίμος φωνητικά εκπληκτικοί, νομίζω ότι έλειπε η παρουσία ενός σκηνοθέτη σκηνής που θα τους βοηθούσε περισσότερο υποκριτικά, όμως δεν ευθύνονται οι ίδιοι γι' αυτό.

Για το πιο αμφισβητούμενο κομμάτι της παράστασης, το εικαστικό μέρος του Πετρόπουλου, η πραγματικότητα είναι ότι το σκηνικό ενός Φρενοκομείου τελικά ταιριάζει με το ύφος του έργου γιατί αν προσπαθήσει να αναλύσει κανείς την ψυχοσύνθεση της ηρωίδας, πρόκειται για μια καθ' όλα υστερική προσωπικότητα, έξω από τα φυσιολογικά όρια, άλλωστε το εκπληκτικό κείμενο του Ουάιλντ το εντείνει αυτό. Ως θεατής αντιλαμβάνεσαι όσο προχωρά το έργο, ότι όλα όσα διαδραματίζονται επί σκηνής ανήκουν μάλλον στη σφαίρα του... παράλογου και της υπερβολής! Στο τέλος του έργου ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου, γιατί η όλη σύλληψη του σκηνοθέτη δεν ήταν τελικά τόσο αταίριαστη όπως νομίζαμε... Αυτό ίσως που θα μπορούσε να του χρεώσει κανείς είναι ότι θα έπρεπε να ασχοληθεί περισσότερο με τους τραγουδιστές του-οι σκηνικές ελλείψεις ήταν εμφανείς-αλλά φοβάμαι ότι πλέον ελάχιστοι σκηνοθέτες νοιάζονται γι' αυτούς. Τι κρίμα...

Η σκιά της Σαλώμης ωστόσο που χόρεψε το χορό των επτά πέπλων και που τόσο επαινέθηκε εμένα με κούρασε εξαιτίας της στατικότητάς της, θα προτιμούσα η χορεύτρια να εμφανιζόταν στη σκηνή και να έβλεπα ζωντανά τη χορογραφία της.

Τελικώς, όσοι επέλεξαν να απέχουν γιατί τους αποθάρρυναν το όποια αρνητικά σχόλια, μάλλον έχασαν!

5 comments:

mahler76 said...

Emena pados mou aresei i afisa me to anepihristo beton. nice

Gloriana said...

Anepixristo beton! Endiafertoysa pliroforia. thanks man! Emena de moy arese optika. tha protimoysa allo skiniko alla de me xalase poly.

ioannisxen said...

Μπορώ να δημοσιεύσω το προηγούμενο κείμενό σας για τους εκπαιδευτικούς, στην Ελληνική Πύλη Παιδείας;

farinelli said...

...Με την AIDA τι γίνεται ρε παιδιά??

maverick said...

Πιστεύω ότι η όπερα είναι πρώτα απ' όλα μουσική και μετά όλα τα άλλα: κείμενο, θεατρική απόδοση, ηθοποιία, σκηνικά, φώτα κ.λ.π. Λέμε η όπερα του συνθέτη τάδε, όχι η όπερα του λιμπρετίστα. Με βάση αυτό το σκεπτικό έχω να πω ότι η συγκεκριμένη παρουσίαση μιας πολύ δύσκολης παρτιτούρας υπήρξε απολύτως επιτυχημένη μουσικά. Μεγάλη έκπληξη, η ορχήστρα. Ο μαέστρος έκανε καταπληκτική δουλειά με την -όσο νάναι- περιορισμένων δυνατοτήτων Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Η χρονική μεταφορά του έργου στα πρώτα χρόνια του 20ου αιώνα σε μια εποχή που δέσποζαν οι τότε πρωτοεμφανιζόμενες θεωρίες περί ψυχανάλυσης και σεξουαλικής υστερίας καθώς και το γκρίζο, σιδερόφρακτο, κλειστοφοβικό σκηνικό ψυχιατρικής κλινικής υπήρξαν εύστοχες επιλογές κατ' αρχήν. Αλλά ο σκηνοθέτης Νίκος Πετρόπουλος (επίσης σκηνικά-
κοστούμια φωτισμοί) δίστασε ή δεν μπόρεσε να αναπτύξει περαιτέρω εκείνα τα δραματουργικά στοιχεία που θα υπογράμμιζαν ακόμη περισσότερο την ψυχολογική φόρτιση των χαρακτήρων του έργου, κυρίως σε ότι αφορά την κινησιολογία της Σαλώμης (εντελώς αντιερωτικό ντύσιμο με κάτασπρο μακρύ φόρεμα δίκην γεροντοκόρης). Αντίθετα, οι Εβραίοι ως γιατροί εμπλεκόμενοι σε ιδεολογικές διαμάχες ήταν κατά τη γνώμη μου ένα πολύ ενδιαφέρον εύρημα. Η άλλη μεγάλη έκπληξη ήταν ο Ιωάννης του Ισλανδού Τόμας Τόμασον: φωνή καμπάνα, πολύ καλή άρθρωση, άριστα γερμανικά, επιβλητικό παράστημα και εξαιρετική μουσικότητα. Επίσης εντυπωσιακή μουσικά η Μαρούσα Ξυνή ως Σαλώμη. Η ίδια υπήρξε συγκινητική Μπατερφλάι στην παραγωγή του 2003 στον ίδιο χώρο. Άχρωμοι μουσικά και επίπεδοι υποκριτικά οι Ηρώδης και Ηρωδιάδα. Το σκηνοθετικό εύρημα με το χορό της σκιάς αναγκαστική αλλά όμορφα δοσμένη και ενσωματωμένη στην σκηνοθετική άποψη επιλογή (δεν μπορείς να βρεις εύκολα στο ελληνικό δυναμικό Σαλώμη που να χορεύει εξίσου ωραία με το να τραγουδάει τον ρόλο).